മുഖക്കുറിപ്പ്

ഡോ. വി. രാജകൃഷ്ണന്‍
"ലെമൂറിയ2" എന്ന നോവലില്‍ പ്രധാന കഥാപാത്രമായ ഗീവര്‍ഗ്ഗീസ് കടലിനടിയില്‍ മുങ്ങിച്ചെന്ന് ഒരു ചുവന്ന പവിഴപ്പുറ്റ് കൊത്തിയിളക്കി സായ്പിന്റെ മുമ്പില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. ഈ നോവലിനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ടോ എന്റെ മനസില്‍ ആദ്യം കടന്നുവരുന്ന മുഹൂര്‍ത്തമിതാണ്. കടലിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍നിന്ന് തപ്പിയെടുത്ത കടുംനിറത്തിലുള്ള ഒരു പവിഴപ്പുറ്റിന്റെ മാതൃക ഈ നോവലെഴുതുമ്പോള്‍ സാബുശങ്കറിന്റെ മനസിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നു കരുതാന്‍ ഞാനിഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഒരു യുഗത്തിന്റെ അറുതിക്കും മറ്റൊന്നിന്റെ പിറവിക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ചുകൊണ്ട് തീരം പറ്റിക്കിടന്ന്, ചിലപ്പോൾ അലറിവിളിക്കുകയും മറ്റു ചിലപ്പോൾ നെടുവീർപ്പുതിര്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍നിന്ന് നോവലിസ്റ്റ് വീണ്ടെടുത്ത വര്‍ണ്ണഭംഗിയുള്ള ഒരു പവിഴക്കഷണമാണീ രചന.
നമ്മുടെ സാഹിത്യ ഭൂപടത്തില്‍ ഇടംകണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ള പല പ്രദേശങ്ങളിലൊന്നാണ് ഈ നോവലില്‍ സാബുശങ്കര്‍ ചിത്രീകരിക്കുന്ന ലെമൂറിയ. ഇതിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷത ഇതൊരു കൊച്ചു തുരുത്താണ് എന്നതാണ്. ചുറ്റും പരന്നുകിടക്കുന്ന കടലിന്റെ ഭാവപ്പകര്‍ച്ചകളും, കടലിലൂടെ കടന്നുവരുന്ന വിജയാട്ടഹാസങ്ങളും തേങ്ങിക്കരച്ചിലുമൊക്കെയാണ് ഇവിടത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ നന്മതിന്മകള്‍ നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത്. കഥയുടെ രംഗപശ്ചാത്തലം എന്നതിലുമുപരിയായി കടല്‍ ഈ നോവലില്‍ തുടിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന സാന്നിദ്ധ്യമായി മാറുന്നു. അകലെ ഉയര്‍ന്നുനില്ക്കുന്ന ദീപസ്തംഭത്തില്‍ നിന്നു മാറിമാറി പതിയുന്ന നിഴലും വെളിച്ചവും ഈ കൊച്ചുദ്വീപിനും ജനങ്ങളുടെ കൊതികള്‍ക്കും, കാത്തിരിപ്പിനും, ക്രോധത്തിനും വടിവൊത്ത ആകൃതി സമ്മാനിക്കുന്നു.
നോവലിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ ചിത്രാജോസഫ്‌ എന്നൊരു ടെലിവിഷന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ കടന്നുവരുന്നുണ്ട്‌. അവര്‍ ഗീവര്‍ഗ്ഗീസുമായി ദീര്‍ഘമായ ഒരു സംഭാഷണത്തിലേര്‍പ്പെടുന്നു. ഗീവര്‍ഗ്ഗീസ്‌ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ലെമുറിയയുടെ ചരിതം ചിത്ര തന്റേതായ രീതിയില്‍ രേഖപ്പെടുത്തുകയും, മാറ്റിയെഴുതുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗീവര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ സ്വരമാണ്‌ നോവലിലുടനീളം നാം കേള്‍ക്കുന്നത്‌. അതേസമയം ലെമൂറിയയില്‍ നടന്ന സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അയാളുടെ വിവരണത്തെ ടെലിവിഷന്‍ പ്രേക്ഷകരെ മുന്നില്‍ കണ്ടുകൊണ്ട്‌ പരുവപ്പെടുത്തുന്ന ജോലി ചിത്രയുടേതാണ്‌. സിനിമാനിരൂപകനും ഡോക്യുമെന്ററി സംവിധായകനുമായ സാബുശങ്കറിന്റെ കരസ്പര്‍ശം ഈ ആഖ്യാനമാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പതിഞ്ഞുകിടപ്പുള്ളതായി ഞാന്‍ കരുതുന്നു. ചിത്ര മാത്രമല്ല, ഗീവർഗ്ഗീസും കടലില്‍ എങ്ങോ അപ്രത്യക്ഷമാവുന്നു. ലെമൂറിയ എന്ന ദ്വീപ് ‌ സ്വപ്നത്തിനും യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിനുമിടയിലുള്ള ഒരു ചെറുവിസ്മയമായി വായനക്കാരന്റെ മനസ്സില്‍ അവശേഷിക്കുന്നു. താന്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിഷയത്തിന്റെ ദൃശ്യസാദ്ധ്യതകള്‍കൂടി മനസ്സില്‍ കണ്ടുകൊണ്ടാണ്‌ സാബുശങ്കര്‍ ഈ നോവലിലെ കഥാവസ്തു ഒരുക്കൂട്ടിയിരിക്കുന്നത്‌ എന്നു തോന്നുന്നു. ഒരു തിരക്കഥയുടെ അടരുകള്‍ കഥാഖ്യാനത്തില്‍ ചിതറിക്കിടപ്പൂണ്ട്.
ഇതില്‍ ചരിത്രം കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുള്ള രീതിയെ സംബന്ധിച്ചുകുടി ഒരു വാക്ക്‌. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ അലയൊച്ചകളും, സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തിലെ തിരുവിതാംകൂര്‍ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഗതിവിഗതികളും കഥയിലെ ചില വഴിത്തിരിവുകള്‍ക്കു പിന്നിലുണ്ട്‌. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ദശകത്തിലെ സാമുഹ്യരംഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സൂചനകളില്‍ നാട്ടില്‍ മെല്ലെ തലപൊക്കിത്തുടങ്ങിയ വിഭാഗീയവാസനകളും, നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നുപോന്ന ജാതിവ്യവസ്ഥയില്‍ അടങ്ങിയിട്ടുള്ള ക്രൂരമായ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും ഏതുവിധത്തില്‍ കൊച്ചുകേരളത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിലുള്ള ഈ ദ്വീപില്‍ അലോസരങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചു എന്നതു സംബന്ധിച്ച നിരീക്ഷണങ്ങളും കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ കടലിലാണ്ടുപോയ ഒരു കൊച്ചുദ്വീപിന്റെ കഥ ഒരു ചൂണ്ടുപലകയും താക്കീതുമായിത്തീരുന്നു. ചിപ്പിക്കുള്ളില്‍ പിടയ്ക്കുന്ന ജീവനില്ലേ, അത് പറിച്ച് വായനക്കാരന്റെ മുമ്പില്‍ കാഴ്ചവയ്ക്കുന്ന രീതിയാണ് നോവലിസ്റ്റ് ഇവിടെ പിന്തുടരുന്നത്. ചിലയിടങ്ങളില്‍ ചായക്കൂട്ട് ഏറിപ്പോയിട്ടുണ്ട് എന്നത് നേരാണ്. വിവരണങ്ങള്‍ അതിസാധാരണത്വത്തില്‍ കൂപ്പുകുത്തുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങളും കുറവല്ല. എങ്കില്‍ക്കൂടി ലെമൂറിയ എന്നത് ഒരു മിഥ്യയാണോ, അതോ വസ്തുതകളിലൂന്നിനില്‍ക്കുന്ന ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ ഭൂഭാഗമാണോ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് സന്ദേഹം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലൂടെ യഥാതഥമായ ആഖ്യായികയുടെ നിലവാരത്തില്‍ നിന്ന് തന്റെ രചനയെ ഉയര്‍ത്താന്‍ നോവലിസ്റ്റിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.